...فرزاد

farzad1980 — Wed, 23 May 2007 16:56:00 GMT

کاشکه تا بهار تو زنده بمونم...

هه! جالبه! یعنی احمقانس.پارسال این موقع پست سیاسی زدم.

جالبتر اینه که هنوز همون خر مدل پارسال ام.

farzad1980 — Mon, 19 Feb 2007 18:58:18 GMT

خوشا سوختن...

خوشا سوختن هستی ام به تاوان خیره سری بر سر خویشتن ماندن

خوشا عیش و مستی و رقص بر گردش تا جان دارد برای سوختن...

farzad1980 — Wed, 10 Jan 2007 20:48:18 GMT

قمار بازی با دستان یخ زده...

farzad1980 — Thu, 23 Nov 2006 16:15:18 GMT

"و روزی را خواهی دید که تنها ترینی تو "

او میدانست...

farzad1980 — Wed, 25 Oct 2006 17:17:18 GMT

استاده ام…

تصویر فوق به شعر شاملو و به عکس و طرح برادرم فرهاد تنظیم گردیده است.

محل عکاسی، داخل خانه ای قدیمی در نطنز-زادگاه مادرم-میباشد.

farzad1980 — Tue, 03 Oct 2006 17:43:18 GMT

اجازه هست؟

استاد سلام. خوب هستین؟ میدانم الان فرصت قصه گفتن نیست. باور بفرمایید همین تکه کاغذ را صد بار نوشتم و پاره کردم ولی چاره ای جز این نداشتم.

حقیقت داستان اینکه همواره انتظار کلاستان را وافتخار شاگردیتان را میکشیدم. همچون طفلی سبک مغز از پس پنجره بخار زده کلاس درون را مینگریستم. همه محو سحر کلامتان بودند من در حسرت حضور. از شاگردانتان چهره کسی برایم آشنا نبود جز ابراهیم. ابراهیم نزدیک ترین صندلی را به شما انتخاب کرده بود و چون دیوانگان نگاهش بر نگاهتان دوخته و ایام در پس هم میگذشت و شوق حضور، پریشانم ساخته بود...

سر انجام نوبت به شاگردی من رسید.

همه مان را به اسم صدا کردی و آنی در نگاهمان نگریستی. همان آن دانستم راز مستی و مجنونی ابراهیم را و هماندم تو معبودم شدی. از عشق بر ضمیرمان خواندی و پاک پنداری. درسی از غرور گفتی و درسی از مهر. درسی از ایثار گفتی و درسی از اصلاح . من همه را یاد میگرفتم و تکرار میکردم شما دوستم میداشتین. جز این بود؟ و ایام در پس هم...

استاد! هنوز عاشقتان هستم. باور کنید. ولی میخواهم از بزرگواریتان سوء استفاده کنم و بگویم درسهایتان کمی خسته ام کرده. از من ناامید نشوید. ولی امروز خستگیم به درجه ایست که توان نشستن را ندارم. میخواهم از کلاس بیرون بروم. اجازه هست...؟

farzad1980 — Sun, 24 Sep 2006 10:44:18 GMT

نباید بیاد اون روزی که حسرت محبت کسی رو بخورین. همین...

farzad1980 — Sat, 09 Sep 2006 21:12:18 GMT

قلم

یک ماهی میشد که نمیگفتم. یک ماه بی صدایی!

و دانستم راز نوشتن را در این طول ننوشتن. دانستم قلم اصیل ترین فرزند حضرت خداوند است. قلم چون رسولی بمیانمان آمده تا بی صدا قصه گوی دورترین رازهای خلقتمان باشد.

قلمت بدست گیر مکثی کن و آنگاه بدوانش. همانکس که خواسته تا تو باشی خواهد خواست که بر گوشت قصه ای دیگر نجوا کنند. قصه ای در ردیف ناب ترین موجهای ربوی. بواقع که اگر توانا باشیم بر درک این موج، آنی اسارت را تاب نخواهیم آورد.

و حرفی با تو ای نجیب زاده! ای نیک نهاد! و ای اصیل ترین! تا هستم رنج اسارت بر من آسان گردان و تا کوس رهایی نوازند برگی از کتاب آفرینش را بر من نخوانده باقی مگذار…

farzad1980 — Sat, 26 Aug 2006 18:49:18 GMT

یادداشتهای زندانی

گفت آپش کن اینجا رو .

گفتم ترجیح میدم خفه شم ولی جفنگ نیام تو بلاگ.

در اومد گفت نه که آخری اصلا جفنگ نبود؟

هیچی نگفتم.

گفت این مال تو:

"فرزاد... نوشتنش نمی آید...من جای او می گویم این بار

1-در خوابم کسی دستانم را گرفته بود...کسی میگریست...کسی می مرد...کسی فریاد میکشید...در خوابم کسی مرا گرفته بود و من می دیدم که آن دیگرم:آن خود گم شده ام در دور ها....در اوهام و دود و خون ایستاده مغرور و سرد و مغموم....نمی دانستم خیره ی کجاست.نمی دانستم به چه می اندیشد.نمی دانستم و میگریستم و او خط می خورد از بادی که آنجا را از مرثیه اش انباشته بود

2- مبل های چرمی.قهوه ای و قدیمی.راحت و نرم.روی میز یک کاغذ سفید و یک گلدان و خالی دل به هم زن گلی که نیست و من چرا انقدر گیر دادم به نبودنش... دکتر می گوید.می گوید.می گوید.نمی شنوم.به دستانم نگاه می کنم.به بک گراند دکتر که لوردراپه ای کثیف است و به موبایل دکتر که موتورولا ست و من این مدلش را دوست دارم....دکتر منتظر است.این بار من باید بگویم انگار....چه بگویم آخر؟می گویم خسته ام و بلند می شوم.می زنم بیرون با نسخه ای که منشی بدو بدو دم در ورودی داد دستم:قرص...قرص....قرص....چند مدل قرص با پسوند پازم که من دیازپامش را دوست می دارم.چند اسم عجیب دیگر که نشنیدم تا به حال و آخرش دو خط که دکتر مرقوم نمودند و...

3-به زخم های تنم نگاه می کنم...به زخم های تنم دست می کشم...بغض کردم.نگاهم نکن می خواهم گریه کنم و تو گریستن را نمی فهمی...

4- سرم درد میکند.از پشت گردنم تا شقیقه هام.موهام را مشت میکنم وتوی دلم آه میکشم اما او فقط میبیند که سرد و ساکت نشستم روبرویش و فکر می کند: چه مغرورم و حالش را به هم می زنم...

5- سیگار.یادگاری از من سیگار داری؟من یک کشو سیگار دارم یادگاری از آدم هایی که نمی شناسمشان دیگر...یادگاری از کسانی که به یاد ندارم؟آری.آن سیگار که نگه داشتی از من هم میشود همین...

6-کاش فرزاد این پست روح اسیرش را بر دارد...

7-نوشتنم می آید.اما تایپ کردنم نمی آید..."

امضاء-روح اسیر

farzad1980 — Tue, 08 Aug 2006 16:31:18 GMT

روح اسیر

وقت گرفتم و رفتم دیدمش. روح اسیرو میگم.

نمیتونم حدس بزنم چند قرنه که بزنجیر کشیدنش. ولی جای زنجیرا رو تنش عدد دیوانه کننده ای رو نشون میداد.

اول احساسی از جنس ترحم داشتم. ولی وقتی تو سنگینی چرخش نگاهش خیره شدم فهمیدم عمق خریتم رو.

اون با نگاهش مسلک مرام حبس کشدن رو نشونم میداد و من چه ناتوان بودم از فهمش. میون دود و جوهر لخته شده و حلقه های بدلی و یاد هم سلولی گریخته و اشکهای بیگاهش یکی دیگه از غریب ترین صحنه های عمرم رو تجربه کردم.

وقت ملاقات تموم شد.

مثل مسخ شده هابودم. توی تنهایی شبهای مرگبار تهرون راه میرفتم و به زندونی فکر میکردم. صدای هولناک آژیر آمبولانس منو ریخت بهم. "خفه شو لعنتی بت میگم." کاتر فعلا جاش رو طاقچس. اون یکی از آخرین بازمانده هاست و بطرز حیرت انگیزی تعادل اصالت و فاحشگی این دنیا رو نگه داشته. اون حالا حالاها باید حبس بکشه...